Şükür, sadece sahip olduklarımızı saymak değildir. Şükür, hayatı eksiklik penceresinden değil, farkındalık penceresinden okuyabilmektir. İnsan şükrettiğinde hayatındaki güzellikleri daha net görmeye başlar. Aynı hayatın içinde daha fazla anlam, daha fazla değer ve daha fazla sıcaklık fark eder.
Modern insan çoğu zaman eksik olana odaklanır. Daha fazlası, daha iyisi, daha yenisi, daha görünürü… Bu sürekli isteme hali insanın içini yorar. İnsan sahip olduklarını sıradan görmeye başladığında, hayatın içindeki hediyeleri fark edemez. Oysa şükür, insanı durdurur ve şu soruyu sordurur: “Şu anda elimde ne var ve ben bunun ne kadar farkındayım?”
Psikolojik olarak şükür, dikkatin yönünü değiştirir. Dikkat sürekli eksikte kalırsa insan kendini yetersiz hisseder. Dikkat nimete yöneldiğinde iç dünyada genişleme başlar. Manevi olarak ise şükür, insanın hayatla daha derin bir bağ kurmasını sağlar. Çünkü şükreden insan, yaşamı sıradan değil, emanet ve ikram olarak görür.
Şükür duygusu insanı pasifleştirmez; tam tersine daha bilinçli hale getirir. Elindekinin değerini bilen insan, onu daha güzel kullanır. Sağlığının farkında olan bedenine daha özenli davranır. Ailesinin değerini bilen ilişkilerine daha dikkatli yaklaşır. Zamanın kıymetini bilen insan, gününü daha anlamlı yaşar. Şükür, insanı uyuşturan değil, uyandıran bir farkındalıktır.
Kadim bilgelikte şükür, kalbin bereket kapısı gibi görülmüştür. İnsan sadece büyük nimetlere değil, küçük görünen güzelliklere de dikkat etmeyi öğrendiğinde iç dünyası değişir. Bir bardak su, sıcak bir ev, dost bir yüz, kuş sesi, sabah ışığı, derin bir nefes… Bunlar sıradan değildir. İnsan alıştığı şeyin değerini yeniden görmeye başladığında, hayatın rengi değişir.
Her gün üç küçük şeye şükretmek bile insanın iç bakışını değiştirebilir. Bir bardak su, sağlıklı bir nefes, sevilen bir insan, doğan güneş, yenilen bir lokma… Şükür arttıkça hayatın sıradan görünen tarafları bile anlam kazanmaya başlar. İnsan daha az şikâyet edip daha çok görmeye başlar.
Doğala Doğru okuyucuları için şükür, günlük hayatın içinde sessiz bir dönüşüm pratiği olabilir. Günün sonunda “Bugün bana verilen ne vardı?” diye sormak bile yeterlidir. Çünkü insan şükrettikçe eksiklerin gürültüsü azalır, var olanın ışığı büyür.
